الا ای عارف نیکو شمایل

که گویی قاضیم وین مال وقفست

من ایرج نیستم دگر شرابم

مرا جامد مپندارید آبم

که باشد دل به دید ار تو مایل

چو از دیدار رویت دور ماندم

ترا بی مایه و بی نور خواندم