ترا بی مایه و بی نور خواندم

الا ای عارف نیکو شمایل

که باشد دل به دید ار تو مایل

چو از دیدار رویت دور ماندم

ولی در بهترین جا خانه داری

که صاحب خانه ای جانانه داری

گوارا باد مهمانی به جانت