ولی چشمش که بر دانا فتادی

شنیدم داشت یک دیوانه ماوا

بد آن دیوانه را با عاقلان جنگ

سر و کارش همیشه بود با سنگ

بر او از مهر لبخندی گشادی

از این رفتار او دانا برآشفت

در این اندیشه شد و با خویشتن گفت