از این رفتار او دانا برآشفت

سر و کارش همیشه بود با سنگ

ولی چشمش که بر دانا فتادی

بر او از مهر لبخندی گشادی

در این اندیشه شد و با خویشتن گفت

یقینا از جنون در من نشانست

که این د یوانه با من مهربانست