گهی خوردست می باید ولش کرد

به مهمان شفقت و انعام باید

ولو عارف بود ، اکرام باید

نباید بیش از ای ن خون در دلش کرد

بیا عارف دوباره دوست گردیم

دو مغز اندر دل یک پوست گردیم

ترا من جان عارف دوست دارم