ترا من جان عارف دوست دارم

گهی خوردست می باید ولش کرد

بیا عارف دوباره دوست گردیم

دو مغز اندر دل یک پوست گردیم

ز مهرست این که گه پشتت بخارم

ترا من جان عارف بنده باشم

دعا گوی تو ام تا زنده باشم