بیا عارف دوباره دوست گردیم

ولو عارف بود ، اکرام باید

نباید بیش از ای ن خون در دلش کرد

گهی خوردست می باید ولش کرد

دو مغز اندر دل یک پوست گردیم

ترا من جان عارف دوست دارم

ز مهرست این که گه پشتت بخارم