بر ندارم یک قدم از ترس جان ب ی بیضه بند

گرچه بود از چشم ها پیوسته مستور ای وزیر

پاک وافوری شدم از بس که گفتند این و آن

بهر تسکین  وجع خوبست وافور ای وزیر

گشته ام در دست تخم خویش مقهور ای وزیر

آنچنان حساس شد تخمم که زحمت می برد

از طنین پشه ای چون نیش زنبور ای وزیر