همه خفتند و مرا خواب نبرد

عده ای ناطق و جمعی خاموش

هر کسی هر چه در انبانش بود

خورد و در یک طرف حجره غنود

خواب در منزل ناباب نبرد

ساعتی چند چو از شب بگذشت

خواب بر چشم همه غالب گشت