بدان که از طمع خام سوی دام پرید

چو پر و بال ز تو یافتست هر مرغی

ز غیر تو به کجا باشدش امید مرید

به هر طرف که ببینی تو مرغ سوخته پر

تو آب کوثری و سوخته به تو آید

برویدش سپس سوز پر و بال جدید