خویشتن آراست به شکل بشر

تازه ز گل گشت دماغ ی کند

کند ز بر کس  وت افلاک یان

کرد به سر مقنعه خاک یان

سوی زمین کرد ز کیهان گذر

آمد از آرامگه خود فرود

رفت بدان سو که منوچهر بود