آمد از آرامگه خود فرود

کرد به سر مقنعه خاک یان

خویشتن آراست به شکل بشر

سوی زمین کرد ز کیهان گذر

رفت بدان سو که منوچهر بود

زیر درختی به لب چشمه سار

چشم وی افتاد به چشم سوار