با چمن آرا صنمی همچو من

مهر مرا ای به تو از من درود

بینی و از اسب نیایی فرود؟!

صبح به این خ  رمی و این چمن

حیف نباشد که گران ی کنی

صابری و سخت کمانی کنی

لب مفشار اینهمه بر یکدگر