یا کندش سرخ تر از آنچه هست

بر لب لعلت چو بیاری فشار

رنگ طبیعی کند از وی فرار

یا برسد سرخی او را شکست

آن که تو را این دهن تنگ داد

وان لب جان پرور گلرنگ داد

داد که تا بوسه فشا نی همی