وان لب جان پرور گلرنگ داد

یا برسد سرخی او را شکست

یا کندش سرخ تر از آنچه هست

آن که تو را این دهن تنگ داد

داد که تا بوسه فشا نی همی

گه بدهی گه بستانی همی

گاه به ده ثا نی هبی بیش و کم