گه بدهی گه بستانی همی

آن که تو را این دهن تنگ داد

وان لب جان پرور گلرنگ داد

داد که تا بوسه فشا نی همی

گاه به ده ثا نی هبی بیش و کم

گیری سی بوسه زمن پشت هم

گاه یکی بوسه ببخشی ز خویش