بر لبم آن قدر تلن گر مزن

لیک ندانم بشری یا پری؟

عشوه از این بیش به کارم مکن

صرف مساعی به شکارم مکن

جاش بماند به لبم ، پر مزن

شوخ مشو، شعبده باز ی مکن

پیش میا دست درازی مکن