این همه حسن از چه ترا داده اند ؟

لعل تو را هیچ به از خنده نیست

اخم به رخسار تو ز یبنده نیست

گر نه پی عشق و هوا داده اند

کان ز پی بذل زر آمد پد ید

شاخه برا ی ثمر آمد پدید

نور فشانی است غرض از چراغ