غنچه که در طرف چمن واشود

بهر تفرج ب  ود آیین باغ

در ثمین از پی تزیین بود

دختر بکر از پی کابین بود

می نتوان گفت که رسوا شود

مه که ز نورش همه را قسمتست

می نتوان گفت که بی عصمتست