باز سوی سینه خود برد کف

خواهداز آن تنگ مکان برجهد

بال زنان سر به ب یابان نهد

روی هم افکند دو کف از اسف

داد بر آرامگه دل فشار

تا نکند مرغ دل از و ی فرار

اشک به دور مژه اش حلقه بست