مینوی عشقم من و عشقم فن است

داور حسنم به لسان ادب

اول اسم تو چو باشد منو

هست مرا خواندن مینو نکو

وان همه ش یدایی و شور از من است

گر نبدی مرتع من در فلک

سفره هستی نشدی با نمک