چیزکی از زهره گیتی فروز

همچو لئیمی که سر سبزه ها

گم کند انگشتر ی پر بها

گویی مانده است در آن جا هنوز

بر رخ آن سبزه نیلی فراش

رفته و مانده است به جا جا ی پاش

از اثر پا که بر آن هشته بود