بر رخ آن سبزه نیلی فراش

گم کند انگشتر ی پر بها

گویی مانده است در آن جا هنوز

چیزکی از زهره گیتی فروز

رفته و مانده است به جا جا ی پاش

از اثر پا که بر آن هشته بود

سبزه چو او داغ به دل گشته بود