سبزه چو او داغ به دل گشته بود

بر رخ آن سبزه نیلی فراش

رفته و مانده است به جا جا ی پاش

از اثر پا که بر آن هشته بود

می دهد اما به طریقی بدش

سبزه خوابیده نشان قدش

گفت که گر گیرمش اندر بغل