عصر همان روز بود، مرجان قفس طوسی را جلوش گذاشته بود و به رنگ آمیزی پروبال، نوک برگشته و

رفت و یکساعت بعد مرد.

همه اهل شیراز برایش گریه کردند.

ولی خان قفس طوطی رابرداشت و به خانه برد.

چشمهای گرد بی حالت طوطی خیره شده بود. ناکاه طوطی با لحن داشی - با لحن خراشیده ای گفت :

" مرجان _ مرجان _ تو مرا کشتی _ به که بگویم _ مرجان _ عشق تو _ مرا کشت ."

اشک از چشمهای مرجان سرازیر شد.