چه خوشست شاهی که غلام او شد

که تو خام مانی چو بلا نباشد

چه خوشست شب ها ز مهی که آن مه

همه روی باشد که قفا نباشد

چه خوشست یاری که جدا نباشد

تو خمش کن ای تن که دلم بگوید

که حدیث دل را من و ما نباشد