چه خوشست یاری که جدا نباشد

چه خوشست شب ها ز مهی که آن مه

همه روی باشد که قفا نباشد

چه خوشست شاهی که غلام او شد

تو خمش کن ای تن که دلم بگوید

که حدیث دل را من و ما نباشد