بفشان گل که گلشنی همه را چشم روشنی

چه عجب باشد آن مکان چو مکان لامکان شود

ز خیال نگار من چو بخندد بهار من

رخ او گلفشان شود نظرم گلستان شود

به کرم گر نظر کنی چه شود چه زیان شود

خوشم ار سر بداده ام چو درختان به باد من

که به باغ جمال تو نظرم باغبان شود