که به باغ جمال تو نظرم باغبان شود

بفشان گل که گلشنی همه را چشم روشنی

به کرم گر نظر کنی چه شود چه زیان شود

خوشم ار سر بداده ام چو درختان به باد من

چه عجب گر ز مستیت خرف و سرگران شوم

چو درختی که میوه اش بپزد سرگران شود

چو بنفشه دوتا شدم چو سمن بی وفا شدم