چه عجب گر ز مستیت خرف و سرگران شوم

به کرم گر نظر کنی چه شود چه زیان شود

خوشم ار سر بداده ام چو درختان به باد من

که به باغ جمال تو نظرم باغبان شود

چو درختی که میوه اش بپزد سرگران شود

چو بنفشه دوتا شدم چو سمن بی وفا شدم

که دل لاله ها سیه ز غم ارغوان شود