ز غم هجر جوی ها چو سرشکم روان شود

همه نرگس شود رزان ز پی دید گلستان

گل تو بهر بوسه اش همه شکل دهان شود

به وصال بهار او چو بخندد دل چمن

چو پرست از محبتش دل آن عالم خل

که درختش ز شکر دوست سراسر زبان شود

چو سر از خاک برزنند ز درختان ندا رسد