که تو هر چه نهان کنی همه روزی عیان شود

چو پرست از محبتش دل آن عالم خل

که درختش ز شکر دوست سراسر زبان شود

چو سر از خاک برزنند ز درختان ندا رسد

گل سوری گشاد رخ به لجاج گل سه تو

گل گفتش نمایمت چو گه امتحان شود

ز تک خاک دانه ها سوی بالا برآمده