و خط هائیکه از صورت او انتخاب میکردم ، روی آاغذ بیاورم تا به این وسیله با فکر خودم شاید تریاآی برای

انتخاب بکنم نقاشی هر چند مختصر و ساده باشد ولی باید تاثیر بکند و روحی داشته باشد ، اما من آه عادت به

نقاشی چاپی روی جلد قلمدان آرده بودم ، حالا باید فکر خودم را به آار بیندازم و خیال خودم یعنی آن موهومی

آه از صورت او در من تاثیر داشت ، پیش خودم مجسم بکنم ، یک نگاه به صورت او بیندازم بعد چشمم را ببندم

روح شکنجه شده ام پیدا بکنم بالاخره در زندگی بی حرآت خط ها و اشکال پناه بردم این موضوع با شیوه ی

نقاشی مرده ی من تناسب مخصوصی داشت نقاشی از روی مرده اصلا من نقاش مرده ها بودم. ولی چشمها

، چشمهای بسته ی او ، آیا لازم داشتم آه دوباره آنها را ببینم ، آیا به قدر آافی در فکر و مغز من مجسم نبودند؟