زیر لب آهسته با خود گفت و گو می کرد:

پیر مرد آرام و با لبخند،

کنده ای در کوره افسرده جان افکند.

چشم هایش در سیاهی های کومه جست و جو می کرد؛

«زندگی را شعله باید برفروزنده؛

شعله ها را هیمه سوزنده.