«زندگی را شعله باید برفروزنده؛

چشم هایش در سیاهی های کومه جست و جو می کرد؛

زیر لب آهسته با خود گفت و گو می کرد:

شعله ها را هیمه سوزنده.

جنگلی هستی تو، ای انسان!