می تراوید از گل اندیشه ها عطر فراموشی.

فصل ها فصل زمستان شد،

صحنه گلگشت ها گم شد، نشستن در شبستان شد.

در شبستان های خاموشی،

ترس بود و بال های مرگ؛

کس نمی جنبید چون بر شاخه برگ از برگ.