دل و جان را به زیور های انسانی می آرایم.

به نیرویی که دارد زندگی در چشم و در لبخند،

نقاب از چهره ترس آفرین مرگ خواهم کند.»

نیایش را، دو زانو بر زمین بنهاد.

به سوی قله ها دستان ز هم بگشاد:

«برآ، ای آفتاب، ای توشه امید!