نیایش را، دو زانو بر زمین بنهاد.

به نیرویی که دارد زندگی در چشم و در لبخند،

نقاب از چهره ترس آفرین مرگ خواهم کند.»

به سوی قله ها دستان ز هم بگشاد:

«برآ، ای آفتاب، ای توشه امید!

برآ، ای خوشه خورشید!