برآ، ای خوشه خورشید!

نیایش را، دو زانو بر زمین بنهاد.

به سوی قله ها دستان ز هم بگشاد:

«برآ، ای آفتاب، ای توشه امید!

تو جوشان چشمه ای، من تشنه ای بی تاب.

برآ، سر ریز کن، تا جان شود سیراب.