تو جوشان چشمه ای، من تشنه ای بی تاب.

به سوی قله ها دستان ز هم بگشاد:

«برآ، ای آفتاب، ای توشه امید!

برآ، ای خوشه خورشید!

برآ، سر ریز کن، تا جان شود سیراب.

چو پا در کام مرگی تند خو دارم،