به سان آن پلنگانی که در کوه و کمر دارید.»

امیدم را برافرازید،

چو پرچم ها که از باد سحرگاهان به سر دارید.

غرورم را نگه دارید،

زمین خاموش بود و آسمان خاموش.

تو گویی این جهان را بود با گفتار آرش گوش.