تو گویی این جهان را بود با گفتار آرش گوش.

به سان آن پلنگانی که در کوه و کمر دارید.»

زمین خاموش بود و آسمان خاموش.

به یال کوه ها لغزید کم کم پنجه خورشید.

هزاران نیزه زرین به چشم آسمان پاشید.