هزاران نیزه زرین به چشم آسمان پاشید.

زمین خاموش بود و آسمان خاموش.

تو گویی این جهان را بود با گفتار آرش گوش.

به یال کوه ها لغزید کم کم پنجه خورشید.

نظر افکند آرش سوی شهر، آرام.

کودکان بر بام؛