نام آرش را پیاپی در دل کهسار می خوانند،

وین سراسر قله مغموم و خاموشی که می بینید.

وندرون دره های برف آلودی که می دانید،

رهگذرهایی که شب در راه می مانند

و نیاز خویش می خواهند.

با دهان سنگ های کوه، آرش می دهد پاسخ.