کابر فضل تو درفشان آمد

ای خدا آستین فضل فشان

چونک بنده بر آستان آمد

چون صدف ما دهان گشادستیم

ای بسا خار خشک کز دل او

در پناه تو گلستان آمد

من نشان کرده ام تو را که ز تو