در پناه تو گلستان آمد

چون صدف ما دهان گشادستیم

کابر فضل تو درفشان آمد

ای بسا خار خشک کز دل او

من نشان کرده ام تو را که ز تو

دلخوشی های بی نشان آمد

وقت رحمست و وقت عاطفت است