بدین زاری و خفریقی غلام دلق و ابریقی

بیاید آن مه کامل به دست او چنین ساغر

مرا گوید نمی گویی که تا چند از گدارویی

چو هر عوری و ادباری گدایی می کنی هر در

اگر حقی و تحقیقی چرایی این جوال اندر

از این ها کز تو می زاید شهان را ننگ می آید

ملک بودی چرا باید که باشی دیو را تسخر