چو دوش آمد خیال او به خواب اندر تفضل جو

که ویران می شود سینه از آن جولان و کر و فر

اگر با مومنان گویم همه کافر شوند آن دم

وگر با کافران گویم نماند در جهان کافر

مرا پرسید چونی تو بگفتم بی تو بس مضطر

اگر صد جان بود ما را شود خون از غمت یارا

دلت سنگست یا خارا و یا کوهیست از مرمر