اگر صد جان بود ما را شود خون از غمت یارا

وگر با کافران گویم نماند در جهان کافر

چو دوش آمد خیال او به خواب اندر تفضل جو

مرا پرسید چونی تو بگفتم بی تو بس مضطر

دلت سنگست یا خارا و یا کوهیست از مرمر