بر چاه زنخدانش آبی بچریم آخر

زنبیل اگر بردیم خرماش درآگندیم

وز نیل اگر خوردیم هم نیشکریم آخر

گر شحنه بگیردمان آرد به چه و زندان

چاهش خوش و زندانش وان ساقی و مستانش

وان گفتن بی سیمان که سیمبریم آخر

می گوید جان با تن کای تن خمش و تن زن